Skip to content

WANNEER DE ZEE HET LAND NEEMT

Het einde van land, terugkeer naar water.
Het voelt hetzelfde vanaf de andere kant.
Een schuilplaats van modder, een huis van golven om in te leven.

Ik wist dat het ver weg was,
ze vertelden me dat het vandaag zou gaan komen.
Plotseling werd een teken gegeven.

Oh, ik zie het aankomen.
Kilometers ver raast het door het zand.
Zorgen ebben weg,
op de dag dat de zee het land weer neemt.

Een andere schildering, verandering van onderwerp.
Ik verloor mijn besef van tijd.
Ik liet het achter ergens tussenin dit hoge en lage tij.

Geen worsteling tussen land en water.
Een overdracht der elementen.
Al zo lang en ik ben hier pas één nacht.

Oh, ik zie het aankomen.
Kilometers ver raast het door het zand.
Zorgen ebben weg,
op de dag dat de zee het land weer neemt.

Maar dan, op dat moment, ben ik me plotseling bewust van
het front dat dichterbij komt.
Gaat het té ver komen?
Dit moment van twijfel wordt echter weggenomen.
Ik sluit mijn ogen, ik kan je horen zeggen;
“Ik ga terug, ik heb genoeg gehad, vandaag…”

Dan om één of andere reden komt het water niet verder.
Hoogste punt voor vandaag.
Een stille uitdaging, met het water aan mijn voeten.

Ik zwaai naar jou, jij lacht naar mij.
Je liet me zien waar je hoort te zijn.
Als ik morgen weer hier ben, zullen we elkaar zeker treffen!

Oh, ik zie je vertrekken.
De goden van het water, ik denk dat ze me verlaten.
Mijn zorgen ebben weg,
als nieuw land wordt gegeven door de zee.

Tonny de Rouw
Tonny de Rouw Administrator