Skip to content

MIJN RIVIER

Ontstaan uit bronnen en regens.
Hoog op de vlakten van Lotharingen.
Je wateren stromen noordwaarts,
vanaf het moment dat je kon lopen.

Je hebt het allemaal al eens gedaan,
voor miljoenen jaren of meer.
Zaken konden je kleuren niet veranderen,
toen zonneschijn regen werd.

Van een eigenzinnig kind groeide je op.
Niets schijnt je in te binden.
Geen sterveling kon spreken,
voordat jij je zegje had gedaan.

Geschiedenis ontvouwen,
van een stroom die niet kan worden tegengehouden.
Terwijl je op gang komt,
geholpen door wapenbroeders.

Doop dit verkozen land.
Leid je loop om door rotsen en zand.
Op je reis ver langs,
deze eenzame weg.

En als je daar aankomt,
wordt het verbond verdund.
Een nieuwe generatie wateren,
aangenomen door jouw loop.

Wel, daar ga je dan;
Klaar om te versnellen.
Samenstromend, gevoed door regens.
Smachtend, om te ontdekken wat komen gaat.

Maar pas op…, de eerste bocht verbergt zich.
Voorbij de weerspiegeling van deze stad.
Daar waar de toren staat,
ontloken alle stormen van het verleden.

Je oevers besmeurd met de kleur van bloed.
Dromen genomen, geliefden gekwetst.
Door een gril van de natuur,
wordt leven gegeven aan de betekenis van je overstromingen.

Het dreef voorbij, je hebt het allemaal gezien.
Plezier en verdriet, opkomst en ondergang.
Evenals die koe herkauw ik,
gelaten en gedachteloos
en we zien je wateren glimlachen!

“Oooh,
laat me niet hulpeloos achter (stranden).
Ik kan er niet meer tegen.
Laat mijn inspanningen niet voor niets zijn!”

De trap naar beneden,
ga verder voorbij menselijke grenzen.
Maagdelijkheid bij verrassing genomen,
door een concrete (betonnen) realiteit,
die je bedwingt en je vleugels verlamt.

Maar je aanwezigheid is zó welkom,
het is de reden van leven.
De kiem van het bestaan gedijt,
wordt voorzichtig weggegeven,
aan alles dat van jou afhankelijk is.

Draag de schepen van hier naar daar,
terwijl we je overal misbruiken.
Om ons afval te dumpen,
want “weg is weg”
is de algemene kortetermijn gedachte.

Gebonden aan maten, beprekt in het wassen.
Voorbij de grenzen van adolescentie.
Wanneer ongehoorzaam en mopperend,
alleen…
In deze strijd voor bevrijding.

“Oooh,
laat me niet hulpeloos achter (stranden).
Ik kan er niet meer tegen.
Laat mijn inspanningen niet voor niets zijn.
Ik heb het allemaal al eerder gezien.
Laat me niet ‘opgedroogd’ achter.
Terwijl ik op de kust aanga.
Laat me niet weeklagend achter.
Nee, nee, nee…”

“Ik heb mijn tijd nodig, ik heb m’n ruimte nodig.
Ik heb dit water dat ik weg moet dragen.
Ik ben haastig, ik ben sterk en weids
en ik kan de oceaan horen roepen!”

Ontsnap van de aarde, terug in de rij!
Opvolgende wateren zullen er op tijd zijn!
Een vreedzaam afscheid,
op deze zwoele zomeravond.

“Oooh,
laat me niet hulpeloos achter (stranden).
Ik kan er niet meer tegen.
Laat mijn inspanningen niet voor niets zijn.
Ik heb het allemaal al eerder gezien.
Laat me niet ‘opgedroogd’ achter.
Terwijl ik op weg ben naar de kust.
Laat me niet weeklagend achter.
Nee, nee, nee…”

Geboren uit bron en regens.
Een bewogen leven bedwongen.
Behoedzaam stromend,
om te verdwijnen in de uitgestrektheid van de oceaan.

Je hebt het allemaal al eerder gedaan,
voor duizende jaren, of meer.
Slechts een fractie van tijd,
had ik het voorrecht,
om je te zien passeren.

Jouw wateren maakten deze rivier.
Wat overblijft is slechts een illusie.
Vaarwel…
Ik hoop je te ontmoeten,
voor altijd in mijn dromen!
Mijn rivier…
(Wordt vervolgd).

Tonny de Rouw
Tonny de Rouw Administrator

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.