Skip to content

MET EEN GLIMLACH…

Ik herinner me elk detail, het gebeurde toen ik nuchter was.
De man zonder geld nam mijn aanbod van brood en wijn niet aan.
Hij zei; “Man wat had ik ‘n honger, maar nu heb ik genoeg gehad.
Zie je deze mensen voorbijlopen, dat noem ik nu hard.
Ze proberen me te negeren, alsof ik iets verkeerd heb gedaan.
Maar nu heb ik mijn tijd hard nodig om mijn eigen lied af te maken.”

“Ik hoop dat ik de mensen kan horen zeggen:
Hij is gestorven met een glimlach op zijn gezicht.
Maar ik hoop dat het niet te laat is een andere bladzijde om te slaan.”

Ik dronk gewoonlijk mijn bier in een hoekje van een café aan de haven.
Met geluiden aan de andere kant van de muur, alsof er iets gaande was.
Mijn amper geklede buurvrouw dronk koffie met geluiden.
Ze bewoog haar hoofd, een zware parfumlucht overal.
Ik moest haar bijna betalen toen ze me haar lach in rekening bracht.
En alles wat ze zei, toen ze na een tijdje vertrok:

“Ik hoop dat ik de mensen kan horen zeggen:
Zij is gestorven met een glimlach op haar gezicht.
Nooit té ver vooruit, maar van dag tot dag.”

“Ze kunnen het me nu niet meer afnemen.
Ik heb mijn portie voldoening reeds gehad.
Maar ik hoop dat het niet te laat is om nog een bladzijde om te slaan.”

Ik had niet de woorden verwacht die deze mensen me vertelden.
Geloof jij alle verhalen die je op tv ziet?

Fictie en werkelijkheid, ‘t zijn twee verschillende woorden.
Het is gemakkelijker te geloven in de dingen die we kunnen zien.

Gevangen in programmatuur, in een interactief spel.
Bestemming wordt veranderd door een aanraking van het scherm.

Steeds weer hetzelfde verhaal, met andere namen.
Na zovele jaren, na zovele dromen.

Ik hoop dat ik de mensen kan horen zeggen:
“Hij is gestorven met een glimlach op zijn gezicht.
Nooit té ver vooruit, maar van dag tot dag.”

Ze kunnen het me nu niet meer afnemen.
Ik heb mijn portie voldoening reeds gehad.
En ik hoop dat het niet te laat is nog een andere bladzijde om te slaan!

Tonny de Rouw
Tonny de Rouw Administrator