Skip to content

EEN VAARWEL NA HET ONTWAKEN

(een verhaal van een dag die ik me herinner)

Op een vroege ochtend op de 21ste september 1989
zwierf ik rond bij een mistige berg ergens op de grens
tussen Spanje en Frankrijk.
Ik kon geen hand voor ogen zien en de stilte was overweldigend,
met de mist over mijn gezicht glijdend
als een zijden gordijn.

Plotseling voelde ik een hand op mijn schouder,
maar toen ik omkeek was er niemand.
Toch voelde ik de wind in mijn gezicht toen een stem zei:
“Volg niet die weg, want die leidt naar de afgrond.
Neem die andere en je zult je weg terugvinden
naar de vallei van de zon.”

“Ik ben geen mens,” zei de stem, “Ik ben slechts je verbeelding.
En als je morgen ontwaakt
zul je je me helemaal niet meer kunnen herinneren.”
Maar de volgende ochtend toen ik wakker werd met het zingen van de vogels,
kon ik elke seconde van het gebeuren noteren,
als zijnde een film die mijn ogen passeerde.

Toen ik hetzelfde bergpad terugliep,
kwam ik bij het punt waar het incident plaatvond
en slechts 10 meter verderop, vervolgde de weg 350 meter lager,
zonder enige waarschuwing.
En die nacht schreef ik deze ballade als een loflied aan een herinnering,
die ik nog steeds niet kan verklaren.
Net als die vergeten ‘vaarwel na het ontwaken’.

Tonny de Rouw
Tonny de Rouw Administrator